Na wzgórzu Alhambra można wyraźnie oddzielić trzy kompleksy zabudowań. Słowo Alhambra pochodzi od arabskiego słowa "al-Hambra" które znaczy "czerwony", od czerwonego zabarwienia gliny z której wybudowano fortecę. Cały kompleks dzieli się na trzy części: Palacio Nazaries (pałac królewski, pałace Nasrydów), ogrody pałacowe Generalife, oraz Alcazabę. W okresie kiedy Ibn Ahmar uczynił z Grenady stolicę swego państwa, na wzgórzu stał jedynie ten ostatni obiekt o charakterze twierdzy, dzieło władców arabskich z XI wieku. Ibn Ahmar rozbudował i przebudował Alcazabę i otoczył ją ogromnym, mocnym murem z wieżyczkami, do dzisiejszego dnia będącymi najbardziej charakterystycznymi i znanymi z pocztówek, elementami Alhambry, widocznymi już z bardzo daleka. Wewnątrz murów wybudował pałac, zaopatrywany w wodę bieżącą z płynącej 8 km od stóp wzgórza rzeki, o nazwie Darro (przebudowano w tym celu koryto rzeki). Elementy wodne stanowią integralną część architektury Alhambry i to również świadczy najlepiej o umiejętnościach i wiedzy inżynieryjnej budowniczych pałacu. Sam pałac jest właściwie dziełem o wiele późniejszym, XIV-wiecznych następców króla Ibn Ahmara, w szczególności Jusufa i Muhammada V, który to dla uczczenia swego wstąpienia na tron królewski w roku 1354, oraz podboju miasta Algeciras (dzisiejsza Andaluzja) w 1364 roku, dobudował wiele nowych komnat pałacowych, oraz wzbogacił stare. Po zdobyciu miasta w Alhambrze mieszkali przez jakiś czas królowie Hiszpanii Ferdynand i Izabela, którzy również dołożyli się do świetności Alhambry, mianowicie odnowili kilka pomieszczeń i przekształcili meczet w świątynię katolicką, zachowując jednak niezmienioną strukturę architektoniczną pałacu. Kilkadziesiąt lat później, ich wnuk cesarz Karol V, podobnie zresztą jak w Kordobie i Sewilli, dokonał znacznego spustoszenia, burząc całe pałacowe skrzydło, by na tym miejscu wznieść nową renesansową rezydencję, zdgodnie z ówczesnymi kanonami mody. Dowiedz się więcej z historii Hiszpanii
Jego następcy zupełnie nie poświęcali uwagi Alhambrze, w wieku XVIII z Palacios Nazaries zrobiono więzienie. W roku 1812 zostały zajęte i okupowane przez wojska napoleońskie, które splądrowały doszczętnie Alhambrę i doprowadziły do ruiny kolejne jego fragmenty. Wycofujące się wojska napoleońskie miały nawet zamiar wysadzić w powietrze cały pałac, ale podobno zapobiegł temu ranny żołnierz, który został z tyłu i zgasił zapalone lonty.

Alhambra

Alhambrę odkryto na nowo 20 lat później. Miała na to wpływ literatura romantyczna, a w szczególności twórczość literacka, mieszkającego tu, amerykańskiego autora, Washingtona Irvinga, który jest autorem książki "Legendy Alhambry". Niedługo po wydaniu książki Hiszpanie uczynili z Alhambry pomnik narodowy i otoczyli Alhambrę pieczołowitą opieką, wkładając również spore fundusze w jej odbudowę. Sam proces renowacji trwa po dzień dzisiejszy i jest niezwykle trudny. Chodzi w nim przede wszystkim o usunięcie późniejszych dodatków w celu odsłonięcia i odnowy zabytków oryginalnych, czyli arabskich.
Zwiedzanie. Najpopularniejsza trasa wiedzie przez Cuesta de Gomeres, częściowo wyłączoną z ruchu ulicą Grenady, prowadzącą pod górę z centrum, czyli z Plaza Nueva. Można skorzystań z busa tzw. Alhambrabus, który zabierze Was z centrum do samej Alhambry. Wybierając się samochodem trzeba podążać oznakowaną trasą poprowadzoną od Puerta Real przez Paseo del Salon i Paseo de la Bomba, do parkingu przy Alhambrze, zlokalizowanego w pobliżu nowego wejścia, we wschodniej części kompleksu. Można też dojść na piechotę, najpierw docieramy do Puerta de los Grandes, olbrzymiej bramy z epoki renesansu, wybudowanej przez Karola V. W tym miejscu droga rozchodzi się w dwóch kierunkach: w stronę ufortyfikowanych Torres Bermejas, pochodzących z VIII wieku, oraz do Puerta de la Justicia-głównej bramy i wejścia do Alhambry. Wspaniała monumentalna wieża strażnicza z bramą wjazdową i krętym przejściem, które znacznie utrudniało nieproszonym gościom wejście do Alhambry, pochodzi z roku 1340, z okresu panowania Jusufa I. Na zewnętrznym łuku widnieje klucz (symbol Allaha, czyli tego, który otwiera), oraz dłoń, których pięć palców skierowanych w niebo, symbolizuje pięć reguł Koranu: modlitwę, post, jałmużnę, pielgrzymkę do Mekki i wiarę w jedynego Boga. Nowe wejście do Alhambry znajduje się w części wschodniej kompleksu, niedaleko ogrodów Generalife. Można tam dotrzeć po pięciu minutach marszu wzdłuż muru biegnącego po lewej stronie.
Wewnątrz murów kryło się całe miasto rządowe w skład którego wchodziły rezydencje bogaczy, mniejsze zabudowania mieszkalne, łaźnie, szkoły, meczety, ogrody i koszary. Do dzisiejszego dnia zachowała się tylko forteca Alcazaba i Palacios Nazaries, stojące naprzeciw siebie. Z trzeciej strony plac zamyka piękny i majestatyczny pałac Karola V. W obrębie cytadeli Alhambra, działa fantastyczny Parador de San Francisko. Jest to wysokiej klasy hotel, należący do sieci w całej Hiszpanii (Paradores). Był to pierwotnie klasztor, w którym pochowana była Izabela. Zaraz obok znajduje się hotel America. Na terenie całego kompleksu nie brakuje stoisk z  napojami, lodami, snackami.
Chcąc chronić obiekt dla potomności zdecydowano, że dziennie może go zwiedzić nie więcej niż 6600 turystów (III-X od 8.30-20.00, XI-II od 8.30-18.00). Bilety kupuje się przy wejściu, kasy są otwierane o godzinie 8.00, a zamykane godzinę przed zakończeniem zwiedzania. Uwaga! w sezonie trzeba się przygotować na kolejki (1-2 h). Rosnąca liczba turystów sprawia, że przybycie w danym dniu do Alhambry wcale nie gwarantuje wejścia na teren kompleksu, dlatego najlepiej pojawić się jak najwcześniej rano.
Najlepiej kupić bilety wcześniej. Można to zrobić przez internet. Zobacz jak kupić bilet do Alhambry

Punta Prima V

El Bosque I

Playa Flamenca I

Punta Prima II

Los Dolses II